Furtuna kalon, por zemra është e ftohtë, nuk ka asnjë shpresë. Pas një pritjeje më të gjatë se nata, mendimi yt nuk më lë të qetë. Anët e gishtave janë zverdhur nga kujtimet që tymos çdo ditë. Sot u dogj qëndrimi yt i heshtur dhe i ftohtë, kur të përcolla për herë të fundit në shtëpi.

Indiferenca, fjalët katrore që dilnin të rregullta, dhe ndonjë e qeshur prej kuçke për ndonjë bisedë pa rëndësi. Pastaj një heshtje si furtunë. Bota bëhet aq e vogël, sa humbet brenda një mendimi. Furtunat kalojnë, duke trazuar çdo qelizë me erën e zemërimit, me shiun e vetmisë i lagin mëngjeset me freskinë e shkatërrimit, të mbushura me mall, dhe ballin e mbështetur në dritare. Dita jeton duke kujtuar atë që ishte. Pa plan, pa kohë, pa vakte, stuhia kalon, duke na lënë si dy vija të një pikture abstrakte.

Ajo ishte mikesha e mikut tim. E zbehtë. Pak e lodhur. Fliste ngadalë, sikur çdo fjalë duhej të kalonte më parë nëpër një vend të dhimbshëm.

Fjalët e vështira nuk i thoshte. I gëlltiste.

Pastaj ndizte një cigare.

Unë e shikoja tymin që i kalonte përpara fytyrës dhe për disa çaste ajo nuk i përkiste askujt.

As mikut tim. As vetes.

Atëherë e doja.

Jo siç duhet dashur. As siç thuhet nëpër libra.

E doja si shoqe, si grua, si diçka që nuk duhej prekur.

Nga një zjarr te tjetri ajo digjte cigaret dhe linte mes nesh ato heshtje të gjata që njerëzit i quajnë bisedë kur nuk kanë më çfarë të thonë.

Ndonjëherë flaka i ndriçonte buzët.

Pastaj fikhej.

Mikesha e mikut tim kishte gjetur tek unë një vend ku mund të heshtte.

Nuk ishte shumë. Por në atë kohë edhe heshtja ishte një lloj strehimi.

Sytë e saj më kërkonin dhe menjëherë largoheshin.

Në jetën e saj unë mund të hyja vetëm pak.

Një kafe. Një cigare. Një rrugë deri në shtëpi.

Asgjë më shumë.

Një mbrëmje më puthi.

Pa dashuri. Pa premtim. Ndoshta vetëm nga trishtimi.

Pastaj tha:

— Tani më ke. Jetomë.

Dhe qeshi.

Një e qeshur e vogël, thuajse e turpshme, si të kishte thënë diçka që nuk duhej thënë.

Por ajo vajzë nuk ishte kurrë plotësisht aty.

E shkuara i rrinte pranë si një burrë i heshtur në tavolinën ngjitur.

Unë e dija.

Prandaj nuk e pyeta.

Kur iku, mbeti vetëm gota, pak hi në tavolinë dhe era e cigares së saj.

Ajo ishte mikesha e mikut tim.

Për një çast kishte qenë edhe e imja.

Pastaj jo më.

Hajdutët u larguan të trullosur, me ngut, drejt një vendi që e quanin strehë.

Pas tyre mbeti rruga bosh, vitrinat e shuara dhe një heshtje që nuk akuzonte askënd.

Njeriu me karrocë ndaloi.

Ndoshta aty mbaroi shndërrimi i tij në kafshë pune. Ndoshta kishte mbaruar shumë më herët dhe askush nuk e kishte vënë re.

Përpara shtynte atë pak kohë që i kishte mbetur. Pas vetes tërhiqte gruan, fëmijët, urinë, dhe gjithë ato mëngjese që kishin filluar pa arsye.

Hajdutët nuk shihnin pas.

Në sytë e tyre perëndimi digjej qetë. Për ta nata ishte e bardhë. Diku larg, sirenat afroheshin me bindjen mekanike se çdo ngjarje duhet të ketë një fajtor.

Rojet qëndronin pas vitrinave si hije të paguara për të ruajtur gjëra që nuk u përkisnin.

Askush nuk e dinte të vërtetën.

Por ndoshta nuk kishte të vërtetë.

Kishte vetëm një njeri të dobët, me duar të çara, që shtynte karrocën sikur të shtynte një gur deri në fund të një rruge që nesër do të fillonte përsëri.

Në xhepa mbante varfërinë. Në gojë, një shije të hidhur që prej kohësh kishte pushuar së quajturi pikëllim.

Fantazmat e vjetra nuk e trembnin më.

Të gjallët ishin më të rëndë.

Sirenat po afroheshin. Rruga pas hajdutëve po ngushtohej dhe pesha në duart e tyre papritur u bë tepër e madhe.

Ia lanë atij.

Pa emër. Pa falënderim. Siç i lihet dikujt një faj që nuk ke më kohë ta mbash.

Ai nuk pyeti pse.

As ata nuk shpjeguan.

Paratë kaluan nga një dorë në tjetrën me atë pafajësi të çuditshme që kanë sendet kur njerëzit vrasin për to.

Pastaj hajdutët u zhdukën.

Ai mbeti me karrocën, me frymën e rëndë, me shpërblimin që nuk i përkiste dhe me jetën që po.

U nis ngadalë.

Përpara shtynte karrocën. Pas vetes, gjithçka tjetër.

Me shpresën e vetme që ëndrrat e fëmijëve të mos peshonin më shumë se buka.

Ne flasim për harrimin si njerëzit që presin një tren që e dinë se nuk do të vijë.

Ti më the se më kishe harruar. E the qetë, duke parë nga dritarja.

Jashtë binte shi mbi çatitë e qytetit dhe askush nuk kishte nevojë për ne.

Unë ndeza një cigare.

Nuk kishte asgjë tjetër për të bërë.

Ti the: Mos e kthe kokën pas.

Por njerëzit gjithmonë kthehen. Ndonjëherë nga dashuria. Ndonjëherë nga zakoni.

Edhe rrugët kthehen te sheshet e vjetra.

Edhe duart, kur mbeten vetëm, kujtojnë trupat që kanë prekur.

Ne menduam se koha do të na ndihmonte.

Koha nuk ndihmon askënd.

Ajo vetëm kalon.

Merr me vete disa emra, disa fytyra, një numër telefoni, një adresë.

Të tjerat i lë.

Për shembull:

më kujtohet ende si e mbaje gotën.

Më kujtohet heshtja pas një fjale të gabuar.

Një mbrëmje kur nuk thamë asgjë dhe megjithatë u kuptua gjithçka.

Nuk e di pse.

Asgjë prej këtyre nuk ka më rëndësi.

Ti jeton diku.

Unë gjithashtu.

Kjo duhet të mjaftojë.

Ndonjëherë kaloj nëpër rrugë ku kemi qenë bashkë.

Nuk ndalem.

Dyqanet kanë ndryshuar. Kafeneja është mbyllur. Në qoshe ka një tabelë tjetër.

Vetëm rruga sillet sikur nuk ka ndodhur asgjë.

Ndoshta ka të drejtë.

Njëherë të thashë:

“Një grua si ti është një përkëdhelje e fatit.”

Sot kjo fjali më duket tepër e bukur për të qenë e vërtetë.

Nuk kishte fat.

Kishte një dhomë, dy karrige, një krevat, pak verë, dhe dy njerëz që për disa muaj besuan se kjo mjaftonte.

Nuk mjaftoi.

Asgjë e re.

Vetëm një mëngjes gjërat filluan të mos na përkisnin më.

Fjalët.

Prekjet.

Planet.

Pastaj edhe heshtja.

Më vonë filluam të quanim harrim atë që në të vërtetë ishte vetëm distancë.

Por distanca ka një të metë:

natën ajo zvogëlohet.

Në një dhomë të errët një parfum i huaj, një mënyrë e të qeshurit, një dorë mbi tavolinë

mund ta kthejë një njeri vite pas.

Vetëm për një çast.

Pastaj kalon.

Gjithçka kalon.

Këtë e kemi mësuar.

Në fund nuk mbetet dashuria.

Mbetet kujtesa e saj.

Dhe ajo është më e ftohtë.

Nuk kërkon asgjë. Nuk premton asgjë.

Rri aty si një pallto e harruar në një stacion ku trenat vazhdojnë të nisen.

Ti më the dikur të të harroja.

Besoj se e kam bërë.

Vetëm se ndonjëherë harroj që të kam harruar.

Dhe për disa sekonda ti ekziston përsëri.

Pastaj jo.

Nata është e jona, edhe pse ditët nuk falin. Nata rënkon si një prostitutë. Në çaste si këto e ka të vështirë ta fshehë çmendurinë. Një dritë e dobët zgjat hijet e trupave që tunden mbi mur. Pasqyra puthet me shëmbëllimin e kofshës së ngritur mbi komodinë.

Me dashje, natën larg ditës dua ta mbaj. Nata është xhepi i ditës, lëkura nën rroba, hapësira poshtë fustanit të saj…

Nata t’i ka dëgjuar të gjitha premtimet, t’i ka përgjuar ëndrrat. Të ka parë të marrësh flakë pa shkak, të bësh gjëra që as vetes nuk ia ke treguar, kur kemi qëndruar shtrirë dhe kemi fjetur aq pak.

Ajo të ka dhënë atë që ditët s’mund ta jepnin: vallëzimin lakuriq, nën fjalët që ta rrëqethin mishin.

E dua natën tonë, edhe pse ditët nuk na falin. Logjika, e zgjuar me forcë, Të bëjë plane që kurrë nuk dalin.

Si mund të jetë nata gënjeshtare, kur e ka parë të vërtetën të zhveshur?

Ajo e ka parë atë shfaqje që edhe shikimin e çmend. E ulur në poltronin e saj, ka dëgjuar muzikën e preferuar. Rënkimin tënd.

U deshëm në net si ato. Bisedat i shkruam mbi lëkurë. Edhe pse, po në ato net, ndonjëherë, u shkundëm aq fort sa të putheshim harruam.

Kalon anija ime e mbushur me harresë, drejt tokës së premtuar. Si u gjend kështu befas në det të hapur? Ku shkoi limani i pushtuar?

Kalon anija ime pa ekuipazh, nëpër natë të gjejë një far, një dritë të vyer. Anija fantazëm që askush nuk e sheh, një copë dërrase që deti e ka shqyer.

Kalon anija ime pa flamur, pa armë, pa rum, në kuvertë fle hija e një emri, që kripa shkronjat ia ka tretur.

Kalon anija ime velëgrisur, e lodhur nga stuhi dallgësh, erë dhe shirash.

Anija ime pa timon, që drejtohet vetëm nga një busull dëshirash.

Nëpër rrugë endej shpirti i tjetërsuar dhe ajo ç’kishte mbetur nga fëmijëria, e ndiqte nga prapa e trishtuar. Nata prehej e vobektë, e mërzitur që s’mund të bënte më shumë. Fjalë të ndyra nëpër mure qenë vizatuar, Fjalë që mjegulla s’mund t’i mbulonte, Ishin shkruar me duar fëmije dhe askush s’i lexonte.

Prapa qëndronte femra e hutuar, nën rrënjët e trishtimit të qytetit. Ai me forcë kundërshtonte rikthimin, Në pllaka përplaste iluzionet.

Pëshpërimave s’u dëgjohej zëri kur këndonin, Nëpër cepa ku hapësirën e zinin funeralet, Në kohën kur vdekja kishte ulur fronin.

Pemët kokëulur jepnin amanetet dhe vareshin mbi rrugë që dëshirën tretin. Kupidët largoheshin të përdhunuar. Shkonin për mos ta parë më qytetin.

Hajdutët u larguan të trullosur, me ngut, drejt një vendi që e quanin strehë. Pas tyre mbeti rruga bosh, vitrinat e shuara dhe një heshtje që nuk akuzonte askënd.

Njeriu me karrocë ndaloi. Ndoshta aty mbaroi shndërrimi i tij në kafshë pune. Ndoshta kishte mbaruar shumë më herët dhe askush nuk e kishte vënë re.

Përpara shtynte atë pak kohë që i kishte mbetur. Pas vetes tërhiqte gruan, fëmijët, urinë dhe gjithë ato mëngjese që kishin filluar pa arsye.

Hajdutët nuk shihnin pas. Në sytë e tyre perëndimi digjej qetë. Për ta nata ishte e bardhë. Diku larg, sirenat afroheshin me bindjen mekanike se çdo ngjarje duhet të ketë një fajtor.

Rojet qëndronin pas vitrinave si hije të paguara për të ruajtur gjëra që nuk u përkisnin.

Askush nuk e dinte të vërtetën. Por ndoshta nuk kishte të vërtetë. Kishte vetëm një njeri të dobët, me duar të çara, që shtynte karrocën sikur të shtynte një gur deri në fund të një rruge që nesër do të fillonte përsëri.

Në xhepa mbante varfërinë. Në gojë, një shije të hidhur që prej kohësh kishte pushuar së quajturi pikëllim.

Fantazmat e vjetra nuk e trembnin më. Të gjallët ishin më të rëndë.

Sirenat po afroheshin. Rruga pas hajdutëve po ngushtohej dhe pesha në duart e tyre papritur u bë tepër e madhe.

Ia lanë atij. Pa emër. Pa falënderim. Siç i lihet dikujt një faj që nuk ke më kohë ta mbash.

Ai nuk pyeti pse. As ata nuk shpjeguan.

Paratë kaluan nga një dorë në tjetrën me atë pafajësi të çuditshme që kanë sendet kur njerëzit vrasin për to.

Pastaj hajdutët u zhdukën. Ai mbeti me karrocën, me frymën e rëndë, me shpërblimin që nuk i përkiste dhe me jetën që po.

U nis ngadalë. Përpara shtynte karrocën. Pas vetes, gjithçka tjetër. Me shpresën e vetme që ëndrrat e fëmijëve të mos peshonin më shumë se buka.

Sa herë kam dashur të të marr, por për inat jam menduar gjatë, sa herë kam dashur të të marr, por numrin tënd e fshij çdo natë, sa herë kam dashur të të prek, jam arratisur në kujtime. Ka qenë një kthim prapa në kohë, apo një lojë e mendjes time?

Sa herë kam dashur të të shkruaj, por teksti s’të ka ardhur kurrë. Në vend që ty të t’i drejtoj, i kam shkruar në lëkurë. Sa herë kam dashur të të them çka krenaria ka ndaluar, shpresoj që heshtjes t’ia kesh ndjerë sa shumë, sa shumë i ke munguar.

Sa herë kam dashur të të kem, diçka e fortë s’më ka lejuar. Ç’e do njeriu krenarinë, kur fati i bëhet i kërkuar? Sa herë kam dashur të të vjedh në botën tjetër që zbuluam, por jemi ne, veç dy të marrë, që kurrë s’u ndamë, kurrë s’u bashkuam.

Ndoshta kemi për t’u takuar prapë, në ndonjë rrugë a bar nëpër qytet. Mund të ketë kaluar kohë, e secili të ketë sajuar jetën e vet. Kushedi, të huaj do të jemi bërë, e koha do të na ketë vrarë. Pa e ditur ç’të bësh, do të sillesh sikur nuk më ke parë, por prapë sytë do të rrotullosh, të kërkosh ku mund të dukem diku në ndonjë pasqyrë. E merakosur do të mendosh: Pse është hequr ashtu në fytyrë?

Arsyen do ta kërkosh vjedhurazi nga pasqyrimi në dritare. Do të më përgjosh teksa në heshtje ndez dhe fik ndonjë cigare. Kur të të pyesin për tronditjen, ndoshta më në fund nga zemra diçka me mall do të të dalë. “Ai ka qenë miku im”, do të thuash, pa mundur të nxjerrësh tjetër fjalë.

Në buzë do të hidhet një buzëqeshje tjetër. Do të rrotullosh flokët me gisht e befas në sy do të të vishet një shkëlqim i vjetër. Ku i dihet, ndoshta do të çohesh të më flasësh; kujtimeve nuk do t’u rezistosh. Do të vish? Apo do të kesh frikë nga ajo që mund të zgjosh? Nuk do të të them asgjë, pas të gjitha fjalëve që shkuan kot, veç një poemë të heshtur për të gjitha herët që tentuam të dashurojmë dhe nuk ia dolëm dot.

Nuk kam gjetur ende asnjë zakon të ndershëm që ti të mos më mungosh. Kam provuar rrugë, zëra, net të gjata, kam provuar të lodhem derisa trupi të bjerë, por ti prapë vjen, me atë mënyrën tënde, si uji hyn në çarje.

Më vjen inat me ty, dhe inat me veten, pse inat s’të mbaj. Ka ditë kur të flak nga mendja, ka ditë kur të harroj, pastaj mjafton një shenjë, një grua që ecën si ti, një fjalë e dëgjuar gabim, dhe ja ku je, njëlloj si në fillim.

Brenda meje jetojnë dy burra. Njëri të shan, të ul, të zbret, të bën baltë, vetëm që të mos të dojë më. Tjetri rri në heshtje dhe ledhaton një kujtim tëndin, sikur të mjaftojë të jetosh me suvenire.

Doja të të flisja thjesht. Pa metafora, pa madhështi, pa teatër. Të të thosha: më mungon. Por edhe kjo fjalë më duket e vogël, një gotë ujë për një shtëpi që digjet.

Jam lodhur duke të humbur dhe duke të mbajtur njëkohësisht. Ti je bërë aq shumë pjesë e mungesës, sa ndonjëherë kam frikë se po të ktheheshe vërtet, do të më prishej edhe dhimbja që kam mësuar ta quaj shtëpi.

Koha kalon, edhe mbi ty, mbi mua, mbi çdo kujtim, por unë mbetem si gjithmonë, njëherësh i humburi dhe minotauri i labirintit tim.

Më merr malli për gjërat që kurrë nuk do t’i kem, siç merr malli qytetin për stinën që s’mbërrin. Një portë e kyçur në ëndërr më thërret, dhe çel me një çelës që s’e kam mbajtur kurrë në xhep.

Më merr malli për fjalët që nuk i thashë dot, për një grua të panjohur që nuk më përshëndet. Për një vend që s’ekziston, veç në hartën time, ku dëshirat janë të shtrira si udhë që s’kanë emër.

Në murin e botës var fjalët e fundit të tua, si relike të humbura nga një luftë e harruar. E di s’do t’i kem më kurrë, por prapë i dua.

Sepse malli s’e mat realen, por mungesën që të shuan.

Dëshira ime për ty ishte më mizorja, ajo që gëlltite duke u dridhur dhe më mallkoi mua, ajo që me dhunë rrëzoi muret që ngrinin kufijtë e tua. Dëshira ime për ty kurrë nuk mbaroi, duroi mungesën përpara një pamjeje që përsëritej monotone, të priti kokëfortë, pas lamtumirave të shumta nëpër stacione. Dëshira ime për ty ishte bërthama e çmendurisë. Tingujt e këmbanave të saj jehojnë fort brenda vendit tënd të kënaqësisë, me pëshpërima si vargje të harruara poetësh.

Sot, era në flokët e tua qan. Pas natës që na dehu, mëngjesi i zgurdulluar pijen nuk e mban. Si ishuj të vetmuar qëndrojmë, por, oh, një magnet i pabesë i bashkon ato vende. Dora ime e shtrirë kërkon të prekë pak dëshirën tënde.

Kisha frikë të të përgjoja rrahjet e zemrës, ngjitur pas lëkurës; më dukej sikur ishte prishur ora e zemrës tënde, si një pasqyrë që fsheh kujtimet e ftohta, si një melodi që hesht në mes të natës.

Në heshtjen që digjet mes gishtave të mi, ku shpirti yt s’më njeh, por më ndjen, unë kërkoj hijen e fjalëve të pathëna, ndërsa nata na mbështjell me një pëlhurë të hollë dhe asgjë nuk flet, veç dridhja e ajrit.

Dhe vetëm era e frymës sime e di çfarë ka mbetur mes nesh: një copëz heshtjeje që dridhet, si një fletë vjeshte mbi buzët e tua, si një pritje pa fund në agimet e zbrazëta.

Sytë e tu ndiznin mister, sikur prisnin përgjigje; zërat e tyre i kuptova. Si aleancë për të rrënuar kala bisedash, heshtja me heshtje iu përgjigj. Nuk t’i dëgjova as ankimet, as shakatë e hidhura, as të bërtiturat nuk i dëgjova dot. Mure të larta shurdhonin fjalët, prandaj nuk dëgjova as të qeshurën, as të qarën, dhe sytë me lot nuk t’i besova. E ndërsa për ty bota rrotullohej, unë ngelja pa tingull; derisa për ty, asgjë më nuk dëgjova.

Po flas për gjëra që ti nuk i vesh më, për trikot e mia të mëdha, për përqafimin, për aromën. Po flas për lëkurën time, që në ato net të çmendura dikur e mbaje veshur. E tani, ti nga çdo gjë e imja fle zbuluar, unë i veshur me trishtim, në çdo vend ku shkoj pa ty, më duket i gabuar.

Mund të dëgjoj të qeshurën tënde sikur të ishte dje, në atë kohë kur jetën e ndiqnim në rrugën e yjeve. Të kujtohet si ishim atëherë? Aq të pamatur, sa dhe njëri-tjetrin e shpërdoronim ndonjëherë.

Po sot si je? Çfarë ëndrre të çmendur ndjek kaq me ëndje? Kur unë keqardhjen pi në mëngjes, kujtimet i tymos në mbrëmje.

Një biletë, një vijë në qiell, ku avionët rrjedhin si gjaku i botës. Aeroportet heshtin, por thithin njerëz, dhe ushqejnë qiejt e uritur, si gojë gjigante, si kasaphana të qeta, me bark të bardhë e me zemër të ftohtë.

Valixhet janë të rënda, të mbushura me kujtime, që hamendje i hedhin në bord pa kujdes. Zhurma e motorëve më fshin mendjen, por ndiej peshën e ajrit, të dritës, të vetmisë. Nga dritarja, bota është një atlas i përhumbur, një grusht dhimbjesh dhe një premtim lirie.

Tirana mbetet pas si një kujtim i grisur, përkulur nën peshën e kohës së saj. Ti, që ndoshta po shikon diku tjetër, ndoshta as nuk do të kujtosh që ika. Je ende aty, mes dritave dhe reklamave, mes fytyrave të panjohura, mes zërave që thërrasin emra të huaj.

Autobusët gërvishtin asfaltin, gjurmët e këpucëve të tua përzihen me turmën. Në një qoshe, një djalë të sheh gjatë, dhe ti ndoshta buzëqesh, pa arsye. Unë dua të të ndjek me mendje, por turbulencat më shtyjnë më larg, thjesht sepse kështu është jeta.

Unë iki, por ti mbetesh mes shikimeve të tjetrit, mes kafeneve që mbyllen vonë, mes lëvizjeve të qytetit që nuk ka kohë të ndalë. Dhe ndoshta, ky largim është i vetmi kujtim që mbaj për ty. Një ditë, ndoshta do të ndalosh në një udhëkryq, dhe do ndjesh që unë jam larguar. Por do të vazhdosh, si gjithmonë, të harrosh, të ndërtosh, të jetosh, thjesht sepse kështu është jeta.

Mes nesh ka vetëm ajër tani, por ti ishe më shumë se kaq. Ishte zëri, trupi, flokët, sytë e tu, e tani është vetëm heshtja jote. Por s’ka më rëndësi. Unë shikoj përtej, pa bujë, thjesht një tjetër avion ngrihet mbi Europë, me krahët që hapen si duart e mia, që nuk të mbajtën dot.

Ditët pa ty janë si me u përpjek me i lidh një kuptim shkronjave të mjegullta të një libri të vështirë.

Netët pa ty janë si me e lexu atë libër në errësirë.

Larg ishin hëna me detin. Për të gjithë sytë s’mund të bënin dashuri. Megjithatë jam i sigurt që netëve me stuhi, e fshehur pas reve, ajo zbriste e etur të shijonte tërbimin e tij.

Qiejt e syve të tu, për kë rrinë pezull tani? Kush t’i përkul horizontet, si një pasqyrë e plasaritur mbi ujë? Buzëqeshjen kush ta zhbëri në netët pa hënë, ku vetëm hija, në fundin e saj, nënshkrimin ka lënë? Fjalët, ato të paktat, kush t’i çmpleks nga thellësia e mendimit, si stoli të panevojshme në një shtëpi të harruar? Supet e tua, kush i shkund nga pluhuri, kur harresa bën punën e saj me durim të ftohtë? Kujtimet, kush t’i grisi, jo nga trishtimi, por nga mërzia, sepse as ato s’ishin më të vlefshme? Mëkatet, kujt ia rrëfen tani, kur pendesa është vetëm një fjalë e zbrazët në një libër që askush nuk lexon? Dhe atë çast, kur u arratise, kujt i besove, se asgjë mes nesh s’do kishte fund? Por fundi erdhi, është këtu, si një heshtje e bardhë dhe e ftohtë, që u shtri mes qiejve të syve të tu.

Një tjetër natë pa gjumë. Nuk mbylla sy. Në ëndërr të pashë dhe ti, ashtu si gjithnjë, më nuk ishe e imja. Sot desha të dehesha, por gryka e shishes u thye dhe buzët rrodhën gjak nga kafshimi i kujtimeve të tua. Afër, aq afër sa ne kurrë s’mund të ishim, si nata me mëngjesin që s’puqen kurrë. Kur të hasa sërish, mes një ëndrre të trazuar, dëshira rrodhi, por u ndal te membrana e saj e brishtë. Aroma mbeti pezull, flokët ngatërruar në gishta. Dhe dimri i ftohtë m’u ngjit pas lëkurës, si akulli në fjalët e tua. Trupi yt, fryma jote, janë kaq të ftohta, si për çudi. Eh, kur fantazmat bëhen njerëz, mbeten prapë pakëz gri.

Ndoshta është më mirë mos të të dua në këtë vallëzim të heshtur mes hijeve dhe dritës. Pas çdo ndarje, si një tingull i largët, pa zhurmë, pa thirrje, të kam harruar.

Në betejat e humbura, nën dritën e yjeve që shkasin, çdo plagë që s’duket, poezitë që shkrova me aq kujdes e kanë mbuluar. Ndoshta është më mirë që as ti mos të më duash, tani që edhe ngjyrat e shpresës janë zbehur, dhe në çdo vend që kemi shkelur, gjurmët koha i ka shuar. Ç’të mirë të sjell një fantazmë, akoma të rrish e duash? Pas fjalëve të thata që i kanë lënë fletët bosh, ishte e gjitha një fanitje, një iluzion. Tani ti fustanin e natës, tërë hir, e mban të veshur, një pëlhurë e sertë që premtimet më nuk t’i mbulon.

Nuk ia vlen tani që me këtë vetmi të re jemi mësuar, në të shkuarën akoma të rrimë e duam. Mbeti veç një ëndërr që natën na mban zgjuar. Megjithëse kurrizet i kemi kthyer atij shtrati të vjetër, në sheshet e jetës sime hijet e humbjeve si statuja ngrihen. Në fund të çdo rruge ngrihet një statujë tjetër, për çdo kujtim. Një kohë e ngrirë që nuk më përket më mua, mbi gurët e saj të vegjël shkruhet: “Krenar për humbjet e mia, nuk mundem më të mos të të dua.”

Nxitoja rrugës me duar në xhepa. Ç’kuptim kishte, kur dhe degët e palmës qenë këputur, e kishte marrë lumi këtë qytet? Dashuria nuk dihej nga ishte futur, por ne të dy u patëm dashur shumë. Po tani ku jemi ne? Tani që të dua më shumë, syri nuk të sheh. Kushedi ku shtrihesh; me fjalë të ëmbla emrin ta shoqërojë, me të bukurat fjalë të mia, shpresoj të të mungojnë. Por unë e di që do më kujtosh, do më kujtosh, të rrethuar me tym duhani, kur njerëzit të të duken pafytyrë, kur buzëqeshjet të shtiren, ndoshta kur të shihesh në pasqyrë.

Të shoh duke fjetur e qetë, mbulesa të ka rrëshqitur nëpër shpinën e lëmuar, flokët e pabindur, buzët gjysmë të hapura, dhe njëra shalë krejt e zbuluar. Nga zhurma ime befas u përmende, sheh rrotull e përgjumur dhe s’më gjen. Hej, jam unë, shiu në dritaren tënde.