Një biletë, një vijë në qiell, ku avionët rrjedhin si gjaku i botës. Aeroportet heshtin, por thithin njerëz, dhe ushqejnë qiejt e uritur, si gojë gjigante, si kasaphana të qeta, me bark të bardhë e me zemër të ftohtë.
Valixhet janë të rënda, të mbushura me kujtime, që hamendje i hedhin në bord pa kujdes. Zhurma e motorëve më fshin mendjen, por ndiej peshën e ajrit, të dritës, të vetmisë. Nga dritarja, bota është një atlas i përhumbur, një grusht dhimbjesh dhe një premtim lirie.
Tirana mbetet pas si një kujtim i grisur, përkulur nën peshën e kohës së saj. Ti, që ndoshta po shikon diku tjetër, ndoshta as nuk do të kujtosh që ika. Je ende aty, mes dritave dhe reklamave, mes fytyrave të panjohura, mes zërave që thërrasin emra të huaj.
Autobusët gërvishtin asfaltin, gjurmët e këpucëve të tua përzihen me turmën. Në një qoshe, një djalë të sheh gjatë, dhe ti ndoshta buzëqesh, pa arsye. Unë dua të të ndjek me mendje, por turbulencat më shtyjnë më larg, thjesht sepse kështu është jeta.
Unë iki, por ti mbetesh mes shikimeve të tjetrit, mes kafeneve që mbyllen vonë, mes lëvizjeve të qytetit që nuk ka kohë të ndalë. Dhe ndoshta, ky largim është i vetmi kujtim që mbaj për ty. Një ditë, ndoshta do të ndalosh në një udhëkryq, dhe do ndjesh që unë jam larguar. Por do të vazhdosh, si gjithmonë, të harrosh, të ndërtosh, të jetosh, thjesht sepse kështu është jeta.
Mes nesh ka vetëm ajër tani, por ti ishe më shumë se kaq. Ishte zëri, trupi, flokët, sytë e tu, e tani është vetëm heshtja jote. Por s’ka më rëndësi. Unë shikoj përtej, pa bujë, thjesht një tjetër avion ngrihet mbi Europë, me krahët që hapen si duart e mia, që nuk të mbajtën dot.