Nuk kam gjetur ende asnjë zakon të ndershëm që ti të mos më mungosh. Kam provuar rrugë, zëra, net të gjata, kam provuar të lodhem derisa trupi të bjerë, por ti prapë vjen, me atë mënyrën tënde, si uji hyn në çarje.
Më vjen inat me ty, dhe inat me veten, pse inat s’të mbaj. Ka ditë kur të flak nga mendja, ka ditë kur të harroj, pastaj mjafton një shenjë, një grua që ecën si ti, një fjalë e dëgjuar gabim, dhe ja ku je, njëlloj si në fillim.
Brenda meje jetojnë dy burra. Njëri të shan, të ul, të zbret, të bën baltë, vetëm që të mos të dojë më. Tjetri rri në heshtje dhe ledhaton një kujtim tëndin, sikur të mjaftojë të jetosh me suvenire.
Doja të të flisja thjesht. Pa metafora, pa madhështi, pa teatër. Të të thosha: më mungon. Por edhe kjo fjalë më duket e vogël, një gotë ujë për një shtëpi që digjet.
Jam lodhur duke të humbur dhe duke të mbajtur njëkohësisht. Ti je bërë aq shumë pjesë e mungesës, sa ndonjëherë kam frikë se po të ktheheshe vërtet, do të më prishej edhe dhimbja që kam mësuar ta quaj shtëpi.
Koha kalon, edhe mbi ty, mbi mua, mbi çdo kujtim, por unë mbetem si gjithmonë, njëherësh i humburi dhe minotauri i labirintit tim.