Ne flasim për harrimin si njerëzit që presin një tren që e dinë se nuk do të vijë.
Ti më the se më kishe harruar. E the qetë, duke parë nga dritarja.
Jashtë binte shi mbi çatitë e qytetit dhe askush nuk kishte nevojë për ne.
Unë ndeza një cigare.
Nuk kishte asgjë tjetër për të bërë.
Ti the: Mos e kthe kokën pas.
Por njerëzit gjithmonë kthehen. Ndonjëherë nga dashuria. Ndonjëherë nga zakoni.
Edhe rrugët kthehen te sheshet e vjetra.
Edhe duart, kur mbeten vetëm, kujtojnë trupat që kanë prekur.
Ne menduam se koha do të na ndihmonte.
Koha nuk ndihmon askënd.
Ajo vetëm kalon.
Merr me vete disa emra, disa fytyra, një numër telefoni, një adresë.
Të tjerat i lë.
Për shembull:
më kujtohet ende si e mbaje gotën.
Më kujtohet heshtja pas një fjale të gabuar.
Një mbrëmje kur nuk thamë asgjë dhe megjithatë u kuptua gjithçka.
Nuk e di pse.
Asgjë prej këtyre nuk ka më rëndësi.
Ti jeton diku.
Unë gjithashtu.
Kjo duhet të mjaftojë.
Ndonjëherë kaloj nëpër rrugë ku kemi qenë bashkë.
Nuk ndalem.
Dyqanet kanë ndryshuar. Kafeneja është mbyllur. Në qoshe ka një tabelë tjetër.
Vetëm rruga sillet sikur nuk ka ndodhur asgjë.
Ndoshta ka të drejtë.
Njëherë të thashë:
“Një grua si ti është një përkëdhelje e fatit.”
Sot kjo fjali më duket tepër e bukur për të qenë e vërtetë.
Nuk kishte fat.
Kishte një dhomë, dy karrige, një krevat, pak verë, dhe dy njerëz që për disa muaj besuan se kjo mjaftonte.
Nuk mjaftoi.
Asgjë e re.
Vetëm një mëngjes gjërat filluan të mos na përkisnin më.
Fjalët.
Prekjet.
Planet.
Pastaj edhe heshtja.
Më vonë filluam të quanim harrim atë që në të vërtetë ishte vetëm distancë.
Por distanca ka një të metë:
natën ajo zvogëlohet.
Në një dhomë të errët një parfum i huaj, një mënyrë e të qeshurit, një dorë mbi tavolinë
mund ta kthejë një njeri vite pas.
Vetëm për një çast.
Pastaj kalon.
Gjithçka kalon.
Këtë e kemi mësuar.
Në fund nuk mbetet dashuria.
Mbetet kujtesa e saj.
Dhe ajo është më e ftohtë.
Nuk kërkon asgjë. Nuk premton asgjë.
Rri aty si një pallto e harruar në një stacion ku trenat vazhdojnë të nisen.
Ti më the dikur të të harroja.
Besoj se e kam bërë.
Vetëm se ndonjëherë harroj që të kam harruar.
Dhe për disa sekonda ti ekziston përsëri.
Pastaj jo.