Ajo ishte mikesha e mikut tim. E zbehtë. Pak e lodhur. Fliste ngadalë, sikur çdo fjalë duhej të kalonte më parë nëpër një vend të dhimbshëm.
Fjalët e vështira nuk i thoshte. I gëlltiste.
Pastaj ndizte një cigare.
Unë e shikoja tymin që i kalonte përpara fytyrës dhe për disa çaste ajo nuk i përkiste askujt.
As mikut tim. As vetes.
Atëherë e doja.
Jo siç duhet dashur. As siç thuhet nëpër libra.
E doja si shoqe, si grua, si diçka që nuk duhej prekur.
Nga një zjarr te tjetri ajo digjte cigaret dhe linte mes nesh ato heshtje të gjata që njerëzit i quajnë bisedë kur nuk kanë më çfarë të thonë.
Ndonjëherë flaka i ndriçonte buzët.
Pastaj fikhej.
Mikesha e mikut tim kishte gjetur tek unë një vend ku mund të heshtte.
Nuk ishte shumë. Por në atë kohë edhe heshtja ishte një lloj strehimi.
Sytë e saj më kërkonin dhe menjëherë largoheshin.
Në jetën e saj unë mund të hyja vetëm pak.
Një kafe. Një cigare. Një rrugë deri në shtëpi.
Asgjë më shumë.
Një mbrëmje më puthi.
Pa dashuri. Pa premtim. Ndoshta vetëm nga trishtimi.
Pastaj tha:
— Tani më ke. Jetomë.
Dhe qeshi.
Një e qeshur e vogël, thuajse e turpshme, si të kishte thënë diçka që nuk duhej thënë.
Por ajo vajzë nuk ishte kurrë plotësisht aty.
E shkuara i rrinte pranë si një burrë i heshtur në tavolinën ngjitur.
Unë e dija.
Prandaj nuk e pyeta.
Kur iku, mbeti vetëm gota, pak hi në tavolinë dhe era e cigares së saj.
Ajo ishte mikesha e mikut tim.
Për një çast kishte qenë edhe e imja.
Pastaj jo më.