Të desha pa të thënë

Të desha pa të thënë, siç i do rruga dritat e largëta të qytetit; i sheh çdo mbrëmje, por nuk i prek kurrë.

I fsheha fjalët në buzëqeshje të zakonshme, në biseda pa rëndësi, në heshtje që vetëm zemra dinte t’i përkthente.

Kalonim pranë njëri-tjetrit me palltot mbushur me erë dhe xhepat plot heshtje. Ti nuk dije asgjë. Unë dija tepër.

Nuk të kërkova asgjë. As premtime, as kthime. Vetëm të shihja, dhe kjo më dukej e mjaftueshme, derisa nuk ishte më.

Më mbeti zëri si një degë e zhveshur që priste dëborën vetëm për t’u thyer.

Të desha pa të thënë, ndoshta sepse e dija se do të ikje.

Njerëzit besojnë se largësia ndryshon fatin. Ajo ndryshon vetëm peizazhin.

Nuk të ndala.

Çdo njeri e ngre pak nga pak qelinë e vet. Një gur. Një heshtje. Një justifikim.

Kur mbaron, nuk pyet më si të dalë. Vetëm si të jetojë brenda saj.

Pa të thënë, të desha në netët kur qyteti mbulohej me akull dhe dritaret nuk pasqyronin më fytyra, vetëm mungesa.

Nga ato net nuk kam asnjë kujtim tëndin. Vetëm atë që mund të kishte ndodhur. Njeriu plaket më shumë nga jeta që nuk e jeton sesa nga ajo që i ndodh.

Në qoftë se kurrë nuk e kuptove, të desha pa të thënë. Jo nga turpi. Vetëm ngaqë disa fjalë, sapo dalin nga goja, fillojnë të vdesin.